Niet alleen de VOC ook de Engelse East India Company aast op de specerijen uit Oost-Indië. Aan Jan Pieterszoon Coen hebben de Engelsen een geduchte tegenstander. Zij kunnen zijn bloed wel drinken.
Al vroeg in zijn carrière krijgt Jan Pieterszoon Coen te maken met Engelse kooplieden die ook een graantje mee willen pikken van de lucratieve specerijenhandel. De verhouding tussen de VOC en de British East India Company is nogal dubbel. Formeel zijn het bondgenoten in de oorlog tegen Spanje, maar gelijker tijd doen ze er in een boeiend verdeel en heers spel alles aan om te voorkomen dat één van de twee compagnieën te machtig wordt. Coen is voorstander van een harde lijn. Geen concessies aan de Engelsen, want als die hun zin krijgen gooien ze de VOC er uit.
Tal van kleinere conflicten leiden in 1619 tot een heuse zeeslag voor de kust van Jacatra. Coen komt als overwinnaar uit de bus, maar wordt tot zijn ontsteltenis door de VOC-directie tot samenwerking gedwongen. Hij blijft echter de Engelsen dwarsbomen, waar hij kan.
Wanneer in 1623 een aantal Engelse kooplieden op verdenking van een samenzwering worden geëxecuteerd, bereiken de verhoudingen een dieptepunt. Coen is dan al op weg terug naar Holland, maar voor de Engelsen is hij de gebeten hond. Ze doen er alles aan om te voorkomen dat hij voor een tweede termijn tot gouverneur-generaal wordt benoemd. Dit lijkt succes te hebben. De Staten van Holland verbieden Coen terug naar Indië te gaan. Maar in 1627 vertrekt hij toch, incognito, voor een tweede termijn.
